ਹੈਰਤ ਥੀ ਮੁਝੇ ਮੁਕੱਦਰ ਪੇ
ਐਸਾ ਵੋ ਕਿਉਂਕਰ ਨਿਕਲਾ
ਮੈਂ ਉੜਦੂ ਗ਼ਜ਼ਲ ਕਿਤਾਬ ਜਿਹੀ
ਅਫਸੋਸ ਕਿ ਵੋਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨਿਕਲਾ
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਲਫ਼ਜ਼ ਇਬਾਦਤ ਸੀ
ਓਹ ਜਾਹਿਲ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਨਿਕਲਾ
ਮੇਰੇ ਹਰਫ਼ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਿਹੇ
ਹਾਏ ਅੱਲਾਹ ਵੋ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨਿਕਲਾ
ਸਰ ਕਿ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਸੇ ਪਾਂਵ ਕੇ ਨਖ਼ ਤਕ ਤੋਂ
ਮੈਂਨੇ ਉਸਕੇ ਨਾਮ ਥਾ ਕਰ ਡਾਲਾ
ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਖ਼ਾਬ ਮੁਹੱਬਤ ਕੋ
ਬੇਰਹਿਮ ਵੋ ਕਤਲ ਯੁਨ ਕਰ ਨਿਕਲਾ
ਕਰ ਤਬਾਹ ਵੋ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਕੋ
ਨਿਕਲਾ ਜਿਉਂ ਮੌਤ ਸੇ ਬਚਕਰ ਨਿਕਲਾ
ਹਾਏ ਰੱਬਾ ਓਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨਿਕਲਾ
ਮੈਂਨੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜਿਸਕੋ ਮਾਨ ਲਿਆ
ਮੈਂ ਉਸਕੇ ਰਾਹ ਵੀਰਾਨ ਗਲੀ
ਮੈਂ ਉਸਪੇ ਆਕੇ ਰੁਕ ਬੈਠੀ
ਵੋ ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਚਲਕਰ ਨਿਕਲਾ
ਮੈਂ ਜਿਸਕੇ ਨਾਮ ਪੇ ਲਿਖਤੀ ਥੀ
ਓਹ ਕੰਜ਼ਰ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨਿਕਲਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਅਹਿਸਾਸ ਮੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ
ਮੇਰੀ ਆਂਖੇਂ ਨਾ ਪੜ੍ਹ ਪਾਇਆ
ਦਿਲ ਤੋ ਮਾਨਾ ਜੈਸਾ ਭੀ ਹੋ
ਆਂਖ ਸੇ ਭੀ ਪੱਥਰ ਨਿਕਲਾ
ਚਲੋ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ
ਹੈਰਾਨੀ ਯੇ ਛੁਪਕਰ ਨਿਕਲਾ
ਮੈਂ ਉੜਦੂ ਗ਼ਜ਼ਲ ਕਿਤਾਬ ਜਿਹੀ
ਅਫਸੋਸ ਕੇ ਵੋਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨਿਕਲਾ
Written – Khushi Surinder Pal
